In de 17de eeuw werd er schier eindeloos beraadslaagd over de vraag of de Beemster en de Purmer wel in elkaar overliepen. Deze discussie werd voornamelijk gevoerd vanwege de grote verschillen tussen de twee gebieden en de onduidelijkheid over de exacte grenzen.
De Beemster, bekend om zijn rechthoekige verkaveling en vruchtbare landbouwgrond, was een belangrijk gebied in Noord-Holland. De Purmer daarentegen was meer moerassig en had een andere bodemgesteldheid. Hierdoor waren er veel meningsverschillen over waar de grens tussen de twee gebieden precies lag.
Een van de belangrijkste personen die betrokken was bij deze discussie was Jan Adriaanszoon Leeghwater, een beroemde Nederlandse waterbouwkundige uit die tijd. Leeghwater was nauw betrokken bij de droogmaking van de Beemster en had veel kennis over de waterhuishouding van het gebied. Hij speelde dan ook een belangrijke rol in het bepalen van de grenzen tussen de Beemster en de Purmer.
Uiteindelijk werd er besloten dat de Beemster en de Purmer wel degelijk in elkaar overliepen en dat er geen harde grens tussen de twee gebieden lag. Dit besluit werd genomen na uitgebreid onderzoek en overleg en werd vastgelegd in officiële documenten.
De discussie over de grenzen van de Beemster en de Purmer mag dan wel schier eindeloos hebben geduurd, uiteindelijk werd er toch een duidelijke beslissing genomen. Dankzij de inzet van Leeghwater en andere betrokkenen werd er een oplossing gevonden voor dit eeuwenoude vraagstuk.