Rolprent waarin men niet uit de kleren gaat
In de wereld van de cinema is het niet ongebruikelijk om scènes te zien waarin acteurs en actrices uit de kleren gaan. Seks verkoopt immers en het is een manier om het publiek te trekken. Toch zijn er ook films waarin de personages juist wél gekleed blijven en waar de focus ligt op het verhaal en de emoties, in plaats van op bloot.
Een voorbeeld van zo’n film is “The Dressmaker”, een Australische rolprent uit 2015 geregisseerd door Jocelyn Moorhouse. De film vertelt het verhaal van de getalenteerde naaister Tilly Dunnage, gespeeld door Kate Winslet, die terugkeert naar haar geboortedorp om wraak te nemen op de mensen die haar ooit onrecht hebben aangedaan. Hoewel het verhaal en de personages soms behoorlijk dramatisch zijn, is er geen moment waarop de acteurs uit de kleren gaan. De focus ligt op de prachtige kostuums en de ontwikkeling van de personages, waardoor de film een verfrissende kijk biedt op het genre.
Een andere rolprent waarin niemand uit de kleren gaat is “The King’s Speech” uit 2010, geregisseerd door Tom Hooper. Deze film vertelt het waargebeurde verhaal van koning George VI van het Verenigd Koninkrijk, gespeeld door Colin Firth, die moeite heeft met spreken en hulp krijgt van de spraaktherapeut Lionel Logue, gespeeld door Geoffrey Rush. Hoewel de film zich afspeelt in de koninklijke kringen en er genoeg drama te vinden is, blijven de personages keurig gekleed gedurende de hele film.
Het is verfrissend om te zien dat er in de filmindustrie ook ruimte is voor rolprenten waarin de focus niet ligt op bloot en seksualiteit, maar op het verhaal en de emoties van de personages. Dit soort films bewijzen dat je ook zonder naaktscènes een boeiend en meeslepend verhaal kunt vertellen en het publiek kunt raken. Het is een welkome afwisseling in een industrie die soms lijkt te worden gedomineerd door expliciete beelden en sensatie.