Het was een dag als alle andere voor dat deed de dyslecticus met verkeerde verbindingen. Hij stond op en probeerde zijn gedachten te ordenen, maar zoals altijd leken de letters en woorden in zijn hoofd op mysterieuze wijze door elkaar te worden gehusseld.
Hij keek naar zijn agenda en zag dat hij een belangrijke afspraak had die ochtend. Met moeite las hij de naam van de persoon met wie hij zou spreken en probeerde hij zich voor te stellen wat hij zou zeggen. Maar al snel merkte hij dat zijn zinnen niet klopten en zijn woorden niet op de juiste volgorde stonden.
Hij besloot toch naar de afspraak te gaan, wetende dat hij waarschijnlijk weer voor de nodige verwarring zou zorgen. En inderdaad, toen hij eenmaal aan tafel zat met de andere persoon, merkte hij dat hij de verkeerde verbindingen legde tussen zijn gedachten en zijn woorden. Hij probeerde te praten over het weer, maar het kwam eruit als een onsamenhangende brij van klanken.
De andere persoon keek hem verbaasd aan en vroeg wat er aan de hand was. Dat deed de dyslecticus met verkeerde verbindingen voelde zich ongemakkelijk en probeerde uit te leggen dat zijn brein gewoon niet goed leek te functioneren als het op taal aankwam. Hij verontschuldigde zich voor zijn fouten en beloofde beterschap.
Na de afspraak ging hij naar huis en nam hij de tijd om rustig na te denken over zijn situatie. Hij besefte dat hij misschien wel nooit volledig van zijn dyslexie af zou komen, maar dat hij wel manieren kon vinden om ermee om te gaan. Hij besloot om meer te oefenen met lezen en schrijven en om hulp te vragen als hij er niet uitkwam.
En zo ging dat deed de dyslecticus met verkeerde verbindingen verder met zijn leven, wetende dat hij misschien niet perfect was in taal, maar dat hij wel zijn best deed om te communiceren en begrepen te worden. En dat was uiteindelijk het belangrijkste.