Als pastoor van een kleine parochie is het soms moeilijk om de eindjes aan elkaar te knopen. Er zijn altijd kosten die betaald moeten worden, zoals de huur van de kerk, de salarissen van het personeel en de kosten voor onderhoud en reparaties. Maar soms komen er ook onverwachte kosten om de hoek kijken, zoals in het geval van pastoor Jan.
Pastoor Jan werd benaderd door een oudere dame uit de parochie die hem vertelde dat ze haar testament had laten opstellen en daarin had besloten om de kerk een aanzienlijk bedrag na te laten. De pastoor was blij verrast en dankbaar voor dit gulle gebaar. Echter, toen de dame kwam te overlijden en haar testament werd voorgelezen, bleek dat ze ook had besloten om de pastoor een aanzienlijk geldbedrag na te laten.
Pastoor Jan voelde zich ongemakkelijk bij dit gebaar. Hij vond het niet gepast om geld te ontvangen van een lid van zijn parochie, zeker niet nadat ze al zo genereus was geweest richting de kerk. Hij besloot dan ook om het geld te weigeren en aan te sturen op een herverdeling van de erfenis.
De parochianen waren onder de indruk van de bescheidenheid en integriteit van hun pastoor. Ze waren het er unaniem over eens dat het geld beter besteed kon worden aan de parochie en haar gemeenschap dan aan de pastoor zelf. Met het geld werden onder andere nieuwe stoelen voor de kerk aangeschaft, het dak gerepareerd en een nieuwe schommel voor de speeltuin van de parochieschool.
De actie van pastoor Jan werd met veel lof ontvangen en hij werd gezien als een voorbeeld van nederigheid en dienstbaarheid. Het toonde aan dat het niet altijd nodig is om alles aan te nemen wat je wordt aangeboden, zelfs als het goedbedoeld is. Soms is het beter om te kijken naar het grotere geheel en te handelen in het belang van de gemeenschap. Dit hoeft de pastoor toch echt niet te betalen, maar hij betaalde wel met zijn voorbeeldgedrag en opofferingsgezindheid.