Openbare hoopvolheid, zoals geïntroduceerd door Faber en zijn medestanders, is een controversieel concept als het gaat om verblijfsaanvragen. Hoewel het idee van het bevorderen van een positieve en optimistische houding ten aanzien van immigratie begrijpelijk is, zijn er argumenten te maken tegen het gebruik van openbare hoopvolheid als basis voor het beoordelen van verblijfsaanvragen.
Een van de belangrijkste argumenten tegen openbare hoopvolheid is dat het een subjectief en onbetrouwbaar criterium is om te beoordelen of een persoon in aanmerking komt voor een verblijfsvergunning. Hoopvolheid is een emotie die sterk beïnvloed wordt door persoonlijke voorkeuren, ervaringen en overtuigingen. Wat de ene persoon hoopvol maakt, kan voor een ander persoon totaal onbelangrijk zijn. Hierdoor kan openbare hoopvolheid leiden tot willekeurige beslissingen die niet gebaseerd zijn op objectieve criteria.
Daarnaast kan openbare hoopvolheid leiden tot discriminatie en stereotypering van bepaalde groepen. Als bijvoorbeeld een bepaalde groep immigranten als “hoopvoller” wordt beschouwd dan anderen, kan dit leiden tot ongelijke behandeling en kansen voor mensen van die groep. Dit kan leiden tot onrechtvaardige situaties waarbij mensen worden geweigerd op basis van vooroordelen en stereotypen, in plaats van op basis van hun werkelijke situatie en behoeften.
Bovendien kan openbare hoopvolheid de nadruk leggen op de verkeerde aspecten van een verblijfsaanvraag. Het is belangrijk dat beslissingen over verblijfsvergunningen worden genomen op basis van objectieve criteria zoals werkgelegenheid, opleidingsniveau, familiebanden en veiligheidssituatie. Door openbare hoopvolheid als criterium te gebruiken, kan de focus verschuiven van deze belangrijke factoren naar de emotionele en subjectieve houding van de aanvrager.
Kortom, openbare hoopvolheid volgens Faber en medestanders is ontoelaatbaar als het gaat om verblijfsaanvragen. Het is belangrijk dat beslissingen over verblijfsvergunningen worden genomen op basis van objectieve en rechtvaardige criteria, en niet op basis van emoties en subjectieve overtuigingen. Alleen op deze manier kunnen eerlijke en rechtvaardige beslissingen worden genomen die recht doen aan de belangen van zowel de aanvrager als de samenleving als geheel.